Ik heb me nu 14 dagen bezig gehouden met het uitdokteren van een plan. Een business plan.
Al veel langer had ik immers de droom om een co-workinggemeenschap op te zetten. Dat is een ruimte waar zelfstandigen en freelancers een werkplek kunnen huren, en zich verder geen zorgen hoeven te maken over koffie, water, vergaderruimtes, wifi en dergelijke meer.
Niet dat ik het hier ga hebben over het sociale bloedbad bij Carrefour, of dat ik de oplossing of het probleem ga kaderen, maar de volgende zin trof mij wel in een interview met een vakbondsman : 'Mensen weten waarom ze bij Colruyt of bij Delhaize gaan winkelen, maar ze weten niet waarom ze bij Carrefour hun boodschappen doen'.
Er wordt een beproefde formule gebruikt in deze wraakfilm/triller. Als he tniet Mel Gibson geweest was, zou ie veel minder overtuigend geweest zijn.
In het eerste deel wordt je evenjes op het verkeerde been gezet, daarna gaan we routinematig naar het einde.
Niets mis met deze film, maar ook niets wereldschokkends.
Hoogst waarschijnlijk was Julia Child zo'n nuitstaanbaar persoontje, want ik erger mij anders nooit aan Meryl. Het lijkt wel een beetje het typetje van Hyacint Bouquet die zichzelf veel beter acht dan al de anderen rondom haar heen.
Dit is de verfilming van 2 echt gebeurde verhalen. Julia's verhaal 'My live in France' en Julie's verhaal '365 days, 524 recepies, 1 tiny apartment kitchen'. Julie heeft echt op haar blog gedurende 365 dagen alle recepten uit het Julia Child's kookboek beschreven en uitgetest. Ook het echte verhaal van Julia Child wordt hierin getoond. En alhoewel ze door elkaar getoond worden in de film, hebben ze uiteraard niet op hetzelfde mment plaatsgehad.
Uiteraard wordt deze film vergeleken met zijn Kerstbroertje 'Love actually'.
En omdat het hier niet gaat over de eerste minister van Groot-Britannië maar over een bloemenzaakuitbater lees je overa slechte kritieken.
Is em zo slecht?
Als je van estafettefilms houdt en niet allergisch bent aan de liefde, verliefdheid en bloemen dan is het een leuk niemendalletjes tussendoor.
Maar sleep best je vriend niet mee 
Jim Carrey moet het in deze film niet hebben van zijn bekkentrekkerij. Als je Jim in zo'n rollen het liefste ziet spelen, zal je het waarschijnlijk wel moeilijk hebben dat hij hier een redelijk 'nichterige' homo neerzet.
Het verhaal zou blijkbaar gebaseerd zijn om een waargebeurd iets.
De liefde kan rare dingen doen met een mens.
Ofwel zaten Hugh grant en Sarah Jessica Parker serieus op zwart zaad, ofwel waren ze stomdronken toen ze tekenden voor dit scenario.
Voor mij zit het met haken en ogen aan elkaar en het overtuigd absoluut niet (noch het scenario, noch de acteerprestaties, noch de 'relatie' tussen Hugh en Sarah)
Labels are for cans, not people.
Anthony Rapp
'How to loose a girl in 500 days' ofte een bitterzoete relatiekomedie die je helemaal niet in dezelfde categorie mag zetten als alle andere romcoms.
Hij past beter in de reeks van 'When Harry met Sally' and 'Eternal sunshine of the spotless mind'.
Dit is verre van een 'lovestory', maar wel een 'story about love'
En goeie Vlaamse policier zonder de pretentie om meer te zijn dan goed in zijn genre.
Dennis zegt het zo goed in zijn bespreking :
Net zoals bij de Zaak Alzheimer heb ik er graag naar gekeken, ik heb me er mee geamuseerd. En toen was de film gedaan en twee uur nadien lag ik er al niet meer wakker van.
 |  |  |  |  |
Zelf schrijven op Tender Feelings? Word gastschrijver en publiceer je berichten op onze site.
Recente reacties