En goeie Vlaamse policier zonder de pretentie om meer te zijn dan goed in zijn genre.
Dennis zegt het zo goed in zijn bespreking :
Net zoals bij de Zaak Alzheimer heb ik er graag naar gekeken, ik heb me er mee geamuseerd. En toen was de film gedaan en twee uur nadien lag ik er al niet meer wakker van.
Een typische Michael Moore (documentaire)film, dit keer over de keerzijde van 'kapitalisme'. Hoe is het zover kunnen komen en waarom vindt 'men' kapitalisme nog steeds zoveel beter dan al de alternatieven.
Gelukkig toont hij ook een paar voorbeelden van hoe het wel kan (en die zijn dan inderdaad net 'niet kapitalistisch van oorsprong'
Een weekje nadenken verder. En er is eigenlijk heel weinig uit de bus gekomen.
Wat ik wel weet is dat ik eigenlijk geen fulltime job meer wil. Ik wil geen 'carriere' meer.
Ik wil nu alleen nog maar 'stomme' jobs. Met alle respect voor de jobs op zich die ik nu wel ambieer. 2 of 3 dagen per week kassierster in den Delhaize bvb. Enveloppen gaan dichtplakken. Keukenhulp.
Wie niet van de geschiedenis leert, is gedoemd om hem te herhalen.
Winston Churchill
Als je het boek gelezen hebt, dan weet je eigenlijk waaraan je je kan verwachten.
Stijn gaat nu eenmaal vreemd. Vaak. Met velen.
Toch bleef het mij verbazen hoeveel oudere koppels er in de zaal zaten en hoeveel mensen de zaal ook verlaten hebben in het midden van de film.
Het mooiste stukje hebben ze dus gemist, en ze bleven over met de wrange nasmaak van een slechte bloot-film.
De film is zoals het boek, en ook hier heb ik het niet droog kunnen houden.
Uiteraard zat het al een tijdje te borrelen, de problemen om het werk. Zo'n beslissing neem je nu eenmaal niet van dag op dag.
Ik weet nog dat ik er in augustus vorig jaar met een collega over gesproken had. Ik mag het woord 'pesten' niet in de mond nemen, want dat is tegenwoordig veel te zwaar geladen, en ook 'wettelijk' beschermd, maar het scheelde niet veel. Was het puur niet kunnen inschatten hoe ze met mensen om moeten gaan? of was er meer aan de hand?
Een romcom zoals er twaalf in een dozijn zijn. Niets meer, maar ook niets minder.
Hou em maar voor een zaterdagavond thuis op de bank.
Dit moet een ontzettende shock-film zijn voor het publiek waar hij voor bedoeld is.
Of zoals Vincent Van Peer het zegt :
Dit alles maakt van ‘Eyes Wide Open' bij momenten vrij saaie (het moet eruit: ik zou hem nauwelijks een tweede keer kunnen bekijken), maar wel intense, krachtige en beklijvende cinema. Het soort dat loodzwaar is en niet echt swingend om te naar te kijken, maar waarvan je achteraf wel blij bent dat je ‘m gezien hebt.
Ik heb besloten dat ik veel te jong (of te oud, het is maar hoe je het bekijkt) ben om ongelukkig te zijn/blijven. Als er dus een situatie is die mij ongelukkig maakt, dan moet ik daar iets aan doen.
Ooit, lang geleden, toen de dieren nog spraken, beëindigde ik een relatie (heel lang en ingewikkeld verhaal) omdat ik het gevoel had dat deze in het slop zat. Dat ik met die persoon nooit gelukkig zou kunnen worden/blijven.
 |  |  |  |  |
Zelf schrijven op Tender Feelings? Word gastschrijver en publiceer je berichten op onze site.
Recente reacties