Vijf jaar geleden begon iets moois aan zijn einde. 'k Heb er nog een tijdje voor 'gevochten' maar het mocht niet zijn. Als een vriendschap continu werk vraagt, dan moet je daar je conclusies uit te trekken. En dat deed ik op een gegeven moment.
Ook aan mooie dingen komt een eind bedacht ik mij na een jaar. Want het 'einde' had zowat een jaar geduurd.
't leven is keuzes maken.
You can't have it all !
Ik ben nu al een aantal avonden aan een stuk aan het trachten om een intense vriendschap die ik heb met iemand terug op het spoor te krijgen.
Om de een of andere reden blijft het gewoon niet lukken.
Iets dat 4 jaar lang een fluitje van een cent was, lukt niet meer.
We doen er alletwee ongelooflijk veel moeite voor (als je er al moeite moet voor doen, moeten we er dan mee doorgaan ?), omdat de vorige poging van 'gewoon effe laten waaien en afkoelen en dan komt alles vanzelf wel weer goed' niet echt geholpen heeft.
Ik heb het Filip de laatste weken zo vaak horen zeggen : 'Ik zeg altijd : Aan alles komt een einde'.
Aan Tender Feelings 1.0 kwam een einde
Maar enkel doordat ik met een nieuw begin ben gestart.
Hier is ie dan.
Tender Feelings 2.0.. vers van de pers.
Op het moment dat ik in zoveel blogs lees dat mensen ermee willen stoppen, heb ik gewoon nog meer energie om er in te vliegen.
Laat dit geen einde zijn, maar een nieuw begin
Filip : je zou ontzettend trots op me zijn deze week ! 
Ergens in de toekomst leven de jonge ambitieuze Starship Troopers. Johnny Rico, Carmen Ibanez, Carl Jenkins en Dizzy Flores studeren binnenkort af en bereiden zich voor om in dienst te treden bij de ’Federal Service’, de militaire school van de toekomst. Carmen droomt ervan om piloot te worden, Carl wil deel uitmaken van de geheime inlichtingendienst. En Rico en Dizzy verlangen naar een carrière bij de infanterie. Maar vooraleer hun opleiding goed en wel kan beginnen, worden ze naar een verre planeet gestuurd om de strijd aan te gaan met uiterst gevaarlijke kevers die hun samenleving bedreigen...
Deze avond op vt4
Gisteren kwam ik er na 5 - vijf - jaar achter dat een vriend van me een zeker verwachtingspatroon had naar mij toe. Aangezien ik even consequent als diplomatisch ben, kan ik daar uiteraard niet aan voldoen. Dat het vijf jaar geduurd heeft voor ik begreep dat vrienden ook wel verwachtingspatronen kunnen hebben, verbaasde me echter nog meer.
Het is/was ook wel de reden waarom het de laatste tijd meer frustratie en ergernis was dan echt nog onbekommerd genieten (soms is urenlang chat en mail echt niet opgewassen tegen 1 minuut de stem en blik van iemand).
Het is zo, merk ik keer op keer. Als je elkaar alle dagen ziet heb je veel meer om over te praten dan als je elkaar slechts een paar keer per jaar ziet. Het lijkt een contradictie, maar juist doordat je veel meer detailschommelingen in iemands leven kent, ben je ook meer benieuwd naar die kleine veranderingen en oplossingen. Uiteindelijk lijkt ieders leven wel ergens op een soap. En in het geheel der tijden is het absoluut niet belangrijk hoe de kleine dingen tot een einde komen. Ze zijn wel leuk om te volgen als je iemand van nabij kent. En die hele kleine veranderingen, die piepkleine beslissingen die je uiteindelijk elke dag maakt, die hebben ergens wel vat op je.
Normaal gezien spreek ik elke eerste dinsdag van de maand af met F. Gewoon om bij te babbelen wat we allemaal niet gezegd krijgen op chat. Om de een of andere reden - buiten ons om - was het nu alweer 3 maanden geleden. En wat merk ik ? dat het helemaal niet zo evident is om kleine frustratietjes en misverstanden op een uurtje uitgepraat te krijgen als je tegelijkertijd ook wel gewoon wil bijbabbelen.
 |  |  |  |  |
Zelf schrijven op Tender Feelings? Word gastschrijver en publiceer je berichten op onze site.
Recente reacties