In Berchem, Antwerpen, hebben Miek en Cedric een uniek project uit de grond gestampt. Op vrijdag en zaterdag toveren ze hun eigen living (letterlijk hun eigen living) om tot een winkelruimte waar creatief talent uit te buurt (in de brede betekenis van het woord, want de ganse provincie Antwerpen mag bij hun terecht) een plek vind om kopers kennis te laten maken met hun eigen creaties.
Ik heb me nu 14 dagen bezig gehouden met het uitdokteren van een plan. Een business plan.
Al veel langer had ik immers de droom om een co-workinggemeenschap op te zetten. Dat is een ruimte waar zelfstandigen en freelancers een werkplek kunnen huren, en zich verder geen zorgen hoeven te maken over koffie, water, vergaderruimtes, wifi en dergelijke meer.
Niet dat ik het hier ga hebben over het sociale bloedbad bij Carrefour, of dat ik de oplossing of het probleem ga kaderen, maar de volgende zin trof mij wel in een interview met een vakbondsman : 'Mensen weten waarom ze bij Colruyt of bij Delhaize gaan winkelen, maar ze weten niet waarom ze bij Carrefour hun boodschappen doen'.
Een weekje nadenken verder. En er is eigenlijk heel weinig uit de bus gekomen.
Wat ik wel weet is dat ik eigenlijk geen fulltime job meer wil. Ik wil geen 'carriere' meer.
Ik wil nu alleen nog maar 'stomme' jobs. Met alle respect voor de jobs op zich die ik nu wel ambieer. 2 of 3 dagen per week kassierster in den Delhaize bvb. Enveloppen gaan dichtplakken. Keukenhulp.
Uiteraard zat het al een tijdje te borrelen, de problemen om het werk. Zo'n beslissing neem je nu eenmaal niet van dag op dag.
Ik weet nog dat ik er in augustus vorig jaar met een collega over gesproken had. Ik mag het woord 'pesten' niet in de mond nemen, want dat is tegenwoordig veel te zwaar geladen, en ook 'wettelijk' beschermd, maar het scheelde niet veel. Was het puur niet kunnen inschatten hoe ze met mensen om moeten gaan? of was er meer aan de hand?
Ik heb besloten dat ik veel te jong (of te oud, het is maar hoe je het bekijkt) ben om ongelukkig te zijn/blijven. Als er dus een situatie is die mij ongelukkig maakt, dan moet ik daar iets aan doen.
Ooit, lang geleden, toen de dieren nog spraken, beëindigde ik een relatie (heel lang en ingewikkeld verhaal) omdat ik het gevoel had dat deze in het slop zat. Dat ik met die persoon nooit gelukkig zou kunnen worden/blijven.
Op mijn denkbeeldige hoeve kweek ik denkbeeldige kippen die ik op de denkbeeldige weide tussen de denkbeeldige geitjes en varkentje laat lopen op zoek naar voedsel.
Om te vermijden dat ze het denkbeeldige groentelapje volledig omploegen krijgen ze in het niet-denkbeeldige koude seizoen bijgevoederd.
Ook het keukenafval is natuurlijk feest voor mijn 25 denkbeeldige kippen.
Al voor de 23ste keer slaagde Clo erin een Brussels Girl Geek Diner op poten te zetten. Nog steeds gratis en voor niets voor alle ingescheven vrouwen (en deze keer ook weer eens voor hun pratende sjakochen).
Café Numérique nodigde nl de Girl Geeks zelf uit op één van hun avonden in het Mirano Continental, een oude nachtclub op de Leuvensesteenweg in Brussel die perfect zijn plek zou vinden in een reeks 'oud België'.
Deze avond in de uizending van Panora heb ik het absoluut niet droog kunnen houden.
'thuiskomen' was de reportage over een aantal gepensioneerden die er bijna een dag- en nacht taak van gemaakt hebben om alle vertrekkende soldaten uit te wuiven en alle weerkerende soldaten te begroeten, te bedanken en een gsm in hun handen te steken waarmee ze gratis kunnen bellen naar een geliefde of moeder.
Het is ons gelukt !
 |  |  |  |  |
Zelf schrijven op Tender Feelings? Word gastschrijver en publiceer je berichten op onze site.
Recente reacties