Er zijn zo van die momenten dat je hoofd helemaal leeg is en dat je gewoon niets te vertellen hebt.

Vandaag is zo´n moment, dus blijft mijn blogje deze week gewoon es leeg verder en ga ik lekker in het gras zitten nietsen in de zon.

Hopelijk mag dat van jullie

Het was op een sprankelende lentedag dat we de aandrang voelden om een korte stop te houden tijdens onze autorit naar de Ardennen voor ons eerste ijsje van 2010.  Het werd een ijsbar ergens in de buurt van Verviers. De mensen die de bank en de sjofele terrasstoelen aan de gammele tafeltjes bezetten waren mensen uit de buurt. Dat kon je merken aan hun omgang: iedereen kende de eigenaars goed; de lichtjes dementerende moeder des huizes werd mee betrokken in hun verhalen over weleer en voorbijgangers groetten de gezetenen uitbundig en vice versa.

Lees meer...