Waarom weet ik niet, maar het soort mensen dat je al babbelend toevallig aanraken (een tikje tegen je arm, een por in je zij, of klopje op de rug...) spreken mij aan. Soms weet ik maanden erna nog dat jij mij aanraakte. En het helpt ook enorm om mij te herinneren waarover dat gesprek toen juist ging. Het lijkt of via dat fysiek contact een geheugenbaantje vastgelegd wordt. Ik ervaar het als een soort oprechtheid of een bevestiging van échte interesse.

Zo gaat dat ook zo met spontane lachbuien. Herinner je je een moment waarop je het niet uit kon houden van de slappe lach? Als je hierbij je buur vastgrabbelde blijft het je veel langer bij en blijft het dieper in je geheugen gegrift.

Tijdens mijn reizen ontmoet ik heel vaak échte mensen. Ik boek al lang geen hotelnachtjes meer; ik vind dat bijzonder onpersoonlijk. Een jeugdherberg is al heel wat beter; meestal hebben ze een gemeenschappelijke recreatie-ruimte waar je andere reizigers kan ontmoeten en wie weet is daar een fijne ontmoeting bij. Wat ik de laatste jaren ook enorm heb leren appreciëren is couchsurfing. Ik was vroeger reeds ingeschreven bij een soortgelijke hospitality club vereniging (Servas), maar ervaarde deze als een tikkeltje archaïsch (vaak geen emails bij de contactmogelijkheden en niet online, maar via een soort ledentijdschriftje). Bij couchsurfing en Be Welcome (ja, Frank ) verloopt het contact dus wel vlotjes online en is de respons dan ook relatief hoog. Zo kom ik best wel regelmatig bij mensen terecht die je meer aanbiedern dan alleen een bed. Zoals ik zelf ook altijd tijd vrijmaak voor mijn gasten mag ik dit ook tijdens mijn reizen genieten.

Natuurlijk is een ganse reis couchsurfen een beetje te veel van het goede. Soms wil je ook gewoon een nachtje rust. Camperen is dan een goede optie. Maar groot was mijn verbazing toen ik tijdens mijn laatste reis zomaar de sleutels van een man zijn huis in mijn schoot geworpen kreeg, terwijl hij er zelf niet zou zijn. Hij wilde via deze weg nl. iets terugdoen voor de vele mensen die hem tijdens zijn fietstochtje door Europa geholpen hadden. Ik moet toegeven dat ik het een tikkeltje naïef vond in eerste instantie. Wat een risico nam die man niet? Hij kende mij van haar noch pluimen. Anderzijds, moet ik toegeven dat ik ook al iets gelijkaardigs gedaan heb voor een bende chiro-meisjes die al een week in een tentenkamp in de regen gezeten hadden en eens een vast dak boven het hoofd zochten. Ik kende wel 1 van de meisjes, maar het zou ook moeilijk geweest zijn haar persoonlijk verantwoordelijk te claimen in geval van schade. Maar goed; je denkt er weinig over na: iemand vraagt je hulp,  je kan helpen, dus waarom niet?(al vroeg ik die man enkel wat hij mij aanraade waar te overnachten en niet de sleutels van zijn huis voor alle duidelijkheid)

Ik moet zeggen: ik heb veel geluk in mijn ontmoetingen, al helpt het natuurlijk als je jezelf een beetje openstelt naar anderen. Maar dit is niks nieuws natuurlijk. Het staat al beschreven in The Hitchhiker´s Guide to the Galaxy van Douglas Adams. Wij zijn geen robotjes ondereen, geprogrammeerd om enkel dat te doen wat we moeten doen, zinloos in ons bestaan buiten dat programmaatje. We zijn ménsen, en dat is een heel grote meerwaarde! We sturen ons leven de richting uit die we zelf willen en maken van ontmoetingen wat we er zelf van willen.

Ok, klinkt allemaal een beetje cliché, maar zo is het toch, niet?