En nu, nu ik eindelijk meer begin te zijn wie ik werkelijk ben, lijkt het doel steeds meer en meer van me weg te drijven. Kleine gebreken, onbenullige onbeduidende stomme dingetjes. Je er altijd weer op wijzend, het vingertje ophouden voor wat je net niet bent… net niet hebt?
Je gevoel in de knoop, je gemoed door elkaar geschud, als de wind die in de herfst de bladeren van de bomen blaast.
Donderdagavond 22u30. Illi en ik komen thuis aan, nietsvermoedend en vrolijk willen we eenmaal boven gekomen een filmpje afspelen en gezellig met zijn tweetjes tegen elkaar geknuffeld genieten van een onbezorgd avondje.
Het lot had het jammer genoeg anders voorzien.
mijn poefie,
mijn schatje,
mijn lieveke,
mijn engeltje,
mijn bengeltje
mijn elfje,
mijn potje,
mijn zoeteke,
mijn toeteke,
Zelf schrijven op Tender Feelings? Word gastschrijver en publiceer je berichten op onze site.
Laatste reacties