“Waken in de nacht is iets indrukwekkends, waken in de nacht bij de buren is zo mogelijk nog indrukwekkender. Over het donkere, bevroren erf als een dief in de nacht het belendende pand ingaan blijft toch een vreemde gewaarwording.
Yoni, de drachtige teef, komt me kwispelend en vrolijk blaffend tegemoet. Niets wijst erop dat haar puppy’s snel gaan komen. Maar de buren zijn beiden niet thuis dus ik kijk een paar keer extra om de hoek.

Lees meer...

Als ze wakker wordt praat ze in het Fries met een sterk “Liwwadders” accent. Soms onsamenhangend en verward, soms een duidelijke stroom woorden die over de oorlog gaan. Van de twee uur die ik bij haar ben, slaapt ze er anderhalf. Diep en ver weg.
Er is een nieuw protocol in werking gezet. Om de paar uur zijn er extra controlemomenten.

Lees meer...

Als klein meisje van een jaar of acht werd ik meegenomen naar mijn overleden oma. Men vond het belangrijk dat ik haar zou zien. Het was niet een oma waar ik vaak kwam, het was geen oma die ons snoepjes gaf of ons knuffelde. Het was een chique oma, stammend uit een oud Noord Frans geslacht. Een klein vrouwtje met onberispelijk grijs gekapt haar, dat haar thee uit een zilveren servies dronk en een hoog gesloten blouse droeg, dicht gespeld met een mysterieuze camee.

Lees meer...