"Ga even zitten. We hebben onverwacht nieuws." zei de vrouw. Haar man kneep zijn ogen tot spleetjes. Ik zag dat ze opvallend roodgerand waren. Meestal was de eerste vraag of ik het bed wilde verschonen. Of de infrarode warmtedeken wilde schoonmaken met een lauw sopje. Of dat ik misschien vandaag de "buitenboel" wilde doen. Of samen met hem de bonen wilde opbinden; de wind had alle staken omgewaaid. Niet eerder was me bij binnenkomst gevraagd om te gaan zitten.
Mijn dochters zijn samen in Londen.
Geen bijzondere tekst, maar het voelt wel zo. Bert en ik hebben hen gisteren vanaf vliegveld Eindhoven uitgezwaaid, waar ze met een goedkoop ticket van RyanAir naar Londen vlogen. Voor Sarnia de eerste vlucht die ze bewust meemaakt. Ze is wel eens als kleintje van bijna drie mee naar Griekenland gevlogen maar dat kan ze zich niet meer herinneren.
Ze was erg nerveus en kon er bijna niet van slapen.
Dat het leven op het platteland niet altijd rooskleurig is, hebben Sarnia en ik vandaag weer met eigen ogen kunnen aanschouwen. We waren allebei wat katterig van de nacht ervoor; Sarnia had met zeven vriendinnen een slaapfeestje dat in de tent gepland was.
Maar sinds we die tent zondagavond hadden opgezet was er een voortdurende stortbui overheen gekomen.
Zelf schrijven op Tender Feelings? Word gastschrijver en publiceer je berichten op onze site.
Recent comments