“Waken in de nacht is iets indrukwekkends, waken in de nacht bij de buren is zo mogelijk nog indrukwekkender. Over het donkere, bevroren erf als een dief in de nacht het belendende pand ingaan blijft toch een vreemde gewaarwording.
Yoni, de drachtige teef, komt me kwispelend en vrolijk blaffend tegemoet. Niets wijst erop dat haar puppy’s snel gaan komen. Maar de buren zijn beiden niet thuis dus ik kijk een paar keer extra om de hoek.

Ik knuffel haar even, geef haar iets lekkers zodat ze me goed leert kennen voor het geval de bevalling op gang komt en ze met mij te maken heeft.
Dan sluip ik zachtjes terug om de andere twintig honden niet wakker te maken. Mijn eigen roedeltje kijkt me met slaperig verwonderde ogen aan als ik de kamer binnen kom op en voor hun heel rare tijd. Ik probeer nog een paar uurtjes te dutten voordat de wekker gaat voor de volgende ronde. Ben heel benieuwd hoe het allemaal gaat.”

“De paar uurtjes slaap komen niet. Ik ben te opgewonden en bovendien hoor ik geknabbel aan de binten van het plafond. Zou de zevenslaper wakker zijn of zijn het gewoon muizen die ons huis langzaam op eten?“

“Zou het nog goed met haar gaan?“ vraag ik me af als ik enkele uren later een klein tuintje inga. Alles lijkt donker in het huis. De hond begint te blaffen. Op de bank zit de oude dame onderuitgezakt maar het zachte snurkgeluidje geeft aan dat ze slaapt. Ze wordt niet wakker als ik binnen kom. Even later hoor ik haar wel praten. Ik wil antwoord geven. Merk dan dat ze het helemaal niet tegen mij heeft maar een gesprek voert met een onzichtbaar iemand.
In de zorgmap staat dat er inmiddels extra nachtcontroles zijn. Het gaat hard en het doet me eigenlijk te veel.”

“De wasdroger is nu helemaal op. Hij doet niets meer en alle broeken, truien en lakens hangen over een ouderwets rekje. Het wordt tijd dat het mooi weer gaat worden. Dan kan alles op de waslijn buiten, zoals dat hoort hier op de boerderij. Iets in me verlangt terug naar de tijd dat we een splinternieuwe keuken hadden met een vaatwasser, een fornuis met twee ovens en een wasdroger die het deed.”

“Het is begonnen!! Er is al een teefje geboren, een uurtje geleden. Mam en dochter maken het goed en Yoni heeft het hartstikke mooi gedaan. Wat een lieverdje is het toch. Heb geen foto's kunnen maken want ik was er te veel mee bezig, zeg maar.
Ik moet zo dadelijk werken bij een nieuw adres. Ik hoop dat Yoni nog niet klaar is als ik terug ben, misschien kan ik nog wat zien geboren worden.…..”

“Bakelieten lichtschakelaars. Koperen waterleidingen. Vergeeld behang. Een gangkastje waar een ouderwetse telefoonklapper gebroederlijk naast een boeketje kunstbloemen ligt. Zware, donkere meubelen met hier en daar een foto in een gekreukt kartonnen lijstje, van een gelukkig stel dat hun huwelijk minstens 25 jaar geleden vierde.
Een nieuwe plek, nieuwe mensen om een nieuwe band mee op te gaan bouwen.
Het huisje waarin ze wonen ligt midden in een bos aan een stil pad waar twee keer per week de SRV man langskomt. Een “Waldhuske.” Zo primitief dat het wonderlijk is dat deze mensen hier hun hele leven al wonen. Er is niet alleen gebrek aan luxe, er is gebrek aan algemeen comfort en vooral ruimte. Wij verwachten van een vakantiehuisje al meer dan dat zij dagelijks hebben. Ik zal in de komende maanden hier twee keer per week zijn.”

“Weer een nacht met weinig slaap. Opnieuw een zieke hond die ik in de gaten wil houden en mijn linkeroog heeft de oude kwaal: een scheurtje in het hoornvlies dat enorm pijnlijk is en het zicht drastisch verminderd. Ik blijf maar brandende tranen vergieten.”

Alle indrukken dartelen aan de binnenkant van mijn hoofd over elkaar heen.
Oude mensen, jonge puppy’s, kleine, eenvoudige boshuisjes, koperen leidingen en grote wensen zoals fornuizen en drogers, de gedachten willen allemaal hun eigen kant op en niet in de richting waarin ik ze wil sturen.

Het wachten is op warmer weer, rust in de nacht en een frisse, pijnloze blik op alles wat nu troebel lijkt. Laat de lente maar komen!