Lisa nam het laatste flesje badolie uit de witte doos. Een doos die ze ooit nog van Vera cadeau gekregen had voor haar verjaardag twee jaar geleden. Ze spaarde de flesjes voor bijzondere gelegenheden.
Deze avond was dan misschien niet 'bijzonder' maar ze had er meer nood aan dan anders. Wat kon het leven toch hard zijn.
Ze liet zich wegzakken in het gloeiend hete water en zou bijna in slaap gevallen zijn als de telefoon niet had gerinkeld.
Ze was echt niet van plan om uit het heerlijk warme water te komen. Voor haar part kon de wereld gestolen worden. Wie het ook mocht zijn, ze zouden het met haar antwoordapparaat moeten doen.

Wil je een berichtje achterlaten voor Lisa, dan kan je dat doen na de piep. Pieep.

Lisa was nooit voor die 'leuke' boodschappen geweest op machines. En ze had ook een hekel aan ellenlange introteksten of fake stemmen.
Neen, voor haar was heel simpel al meer dan ingewikkeld genoeg. Ze was er zelfs van overtuigd dat ze in haar nieuwe huisje geen vaste telefoon meer zou laten installeren. Gewoon een gsm en e-mail.

Dag meisje, met mij...

En dan was het natuurlijk aan haar om uit te zoeken wie 'mij' was...
Alhoewel, er was slechts één persoon die haar 'meisje' noemde.
Ze dook onder water want eigenlijk wilde ze niet horen wat er te zeggen was. Ze zou het eventueel later wel beluisteren, of niet. Ze had nu even geen zin in 'mij'.
Maar na twintig seconden moest ze toch echt wel terug naar adem gaan happen.

...alleen maar zeggen dat het me spijt...

Jaja, spijt en berouw komen na de zonde..
Ze begon zich terug helemaal op te boeien en had al dik spijt dat ze de badkamerdeur niet gesloten had.
Waarom, oh waarom liet ze zich telkens zo doen door die wezens.
Venus en Mars, het had evengoed Mercurius en Pluto kunnen zijn.
Wanneer, oh wanneer zou de tijd komen dat ze eindelijk iets zou begrijpen van 'mannen'.
Waarom konden ze geen gedachten lezen ? Waarom waren ze niet gewoon zoals vrouwen ?
'Alsof je dat zou willen' sprak haar andere innerlijke stem haar tegen. En ze wist uiteraard best wel dat dat stemmetje gelijk had.
De onrust had zich meester gemaakt van haar en aangezien ze toch niet meer kon ontspannen, ging ze dan maar haar bad uit. Ze nam haar lievelingshanddoek, die paarse met lila sterren, uit het badkamerkastje en begon zich uitgebreid droog te wrijven. Ze zou zich normaal gezien nog helemaal insmeren met bodylotion, maar toch was het sterker dan haarzelf. Iets liet haar naar de telefoon lopen en op de knop duwen.

U heeft 1 nieuw bericht.
Eerste bericht, ontvangen op 7 november om eenentwintig uur eenenvijftig.
Dag meisje, met mij
...
...
wil alleen maar zeggen dat het me spijt...

Even had ze gedacht dat de machine stuk was.

Kevin. Nu ze weer met hem geconfronteerd werd, en zeker na deze woorden, begon het weer te kriebelen. Die jongen maakte gewoon dat alle vaste grond onder haar voeten verdween. En ze zou zoveel beter moeten weten. Zowel hij als zijzelf wisten heel goed dat er geen toekomst bestond voor hun beiden. Althans, dat maakten ze elkaar wijs. Of eigenlijk maakte zij dat zichzelf en hem wijs.
Lisa kon het voor zichzelf niet rechtvaardigen dat ze naar de buitenwereld toe zou moeten zeggen dat haar lief 8 jaar jonger was dan zijzelf. Hij was amper droog achter zijn oren, grapte ze nog vorige week met Vera, toen hun normale 'rondje mannen bespreken' aan bod kwam.

Kevin. Ze moest van zichzelf nog steeds boos zijn op hem. Wat hij nu weer geflikt had, kon ze toch niet hebben. Eigenlijk was het best aandoenlijk geweest, maar het kon niet door de beugel vond ze nog steeds. Haar - tegen alle afspraken in - meenemen naar een feestje van zijn werk, en haar - aan zijn collega's en manager nota bene - voorstellen als zijn vriendin.
Ze kon de blikken van die mannen voelen branden in haar rug. Ze hoorde gewoon de roddeltongen van de dames in het gezelschap. Ja toch? Ja!
Kevin was leuk. Kevin was grappig. Kevin was 'heet' en hij kende er wat van. Kevin bracht in haar het 'meisje' naar boven dat er nooit geweest was. En dat had hij eigenlijk vlug doorgehad. Veel te vlug.
Maar ze kon er niets aan doen dat ze 'was' was in zijn handen, in zijn nabijheid.
Vanaf dat ogenblik was hij haar 'meisje' gaan noemen.

Lisa verplichtte zich om nu weer aan zichzelf te gaan denken. Ze moest en zou zichzelf gaan verwennen die avond. Ze nam haar beste fles bodylotion uit de kast en begon heel zachtjes en grondig te smeren. Ze wist dat ze na deze beurt alvast zijdezacht zou aanvoelen.

Met zo een zacht velletje en heerlijk geurend zou haar zilvergrijze zijden pijama wervelend rond haar dwarrelen. En daar had ze nu eens zin in...
Ze stak enkele kaarsen aan en zette wat loungemuziek op.
Dan was het nu tijd voor het tweede project van die avond. Vlak voor sluitingstijd was ze nog even naar de reisboekhandel geweest en had een landkaart van de Verenigde Staten aangeschaft.
Die zou een mooie plaats krijgen in haar woonkamer.

Wanneer haar fascinatie voor de States juist begonnen was, wist ze nog heel precies. Het was niet de reis naar Florida van drie jaar geleden geweest. Op drie weken tijd alle pretparken aandoen was heel leuk geweest, maar niet meer dan dat. Dit jaar in Washington had ze het echter voelen kriebelen. Washington was echt een stad waar ze zou willen wonen. Het was de eerste keer geweest dat er zo'n gedachten door haar hoofd gingen. België verlaten en ergens anders een nieuw leven beginnen.
Ach, het zou uiteindelijk wel bij dromen blijven. Daarvoor had ze het in België toch veel te goed. Een leuk appartementje vlak bij de stad van haar dromen, een leuke job, geld op de bank en op haar spaarboekje. En was de reis niet voornamelijk zo mooi geweest door het gezelschap van Kevin ? Ze veegde die gedachte vlug van tafel, want ze wilde gewoon niet weer met hem geconfronteerd worden.. Toch ?

Ze kleefde de poster op kurk en hing hem in het midden van de grote muur. Ze had ook prikkers gekocht in verschillende kleuren. Geel voor alle plekken waar ze al geweest was, groen voor alle plekken die ze nog wilde bezoeken en blauw voor alle plaatsen waar ze iemand kende.
Het was alvast goedkoper dan zelf het vliegtuig te nemen, dacht ze bij zichzelf.
Ze kon alvast een gele prikker zeten op Washington, Orlando, Miami, St-Petersburg, Saratoga, en de Keys.
Een blauwe prikker kwam er op Grand Canyon, Seattle, Chicago, New York, Boston, Philadephia, Toronto en Vancouver. En omdat het anders te veel opviel, ging er ook nog een blauwe prikker op Sidney en Kaapstad.

Op dat ogenblik ging de bel. Ze keek op de klok en zag dat het ondertussen al half twaalf was.
Belletje trekkers... niet met haar...
Een minuutje later ging de bel opnieuw. Ze begon zich te ergeren en liep naar de videofoon. Nog voordat ze de hoorn opnam zag ze wie het was. En ook al wilde ze dit absoluut niet, en wist ze wat er zou gebeuren, toch duwde ze op de 'deur openen' knop.
Ze zette de voordeur van haar appartement op een kier en deed het grote licht uit.
Ze wist toch hoe dit zou aflopen en waarom zou ze zich er dan nog tegen verzetten?
De deur piepte een heel kleine beetje toen hij werd opengeduwd. Ze maakte een mental note om de scharnieren te smeren.
Lisa bleef zitten in de zetel en sloot haar ogen. Ze hoorde voetstappen dichterbij komen. Dit 'spelletje' hadden ze al eerder gespeeld. Woorden waren op zo'n ogenblik niet nodig. Er werd iets op haar schoot gelegd. Een briefje.
Aan de buitenkant stond in heel sierlijke letters

Lees me

geschreven
Dat was nog zo'n schandalig aantrekkelijk punt van hem: zijn waanzinig mooi handschrift.
Ze vouwde het briefje open en wat ze daar te lezen kreeg bezorgde haar kippevel.

Lieve Lisa, meisje van mij,
Deze jongen wil je liefhebben.
Geef je mij alsjeblieft de kans?

Het was onverantwoord wat hij haar aandeed... Was het dat eigenlijk wel? Was het niet minstens even onverantwoord wat zij zichzelf aandeed?
Op minder dan 1 meter zat een jongen die haar liefhad. Iemand die al haar grillen tot nu toe heel goed verdragen had. Iemand waar ze kon mee praten en zwijgen. Iemand waar ze al zoveel hemelse momenten mee had gedeeld.
En uiteindelijk was het enige dat haar tegenhield iets waar hij niets aan kon doen.
Uiteindelijk was de ware reden van hun ruzies altijd het zelfde: zij vond dat hij te jong was.

Ze nam zichzelf voor dat ze het nog één keer zou proberen, en dat ze de reden 'je bent te jong' niet meer zou aanhalen.
Na lang getwijfel en geaarzel keek ze op en keek in zijn smekende ogen. Waar haalde hij het lef en de guts vandaan om zich zo kwetsbaar op te stellen? Het was alvast de reden waarom ze heel stilletjes "Ok" fluisterde.

"Wil je er dan deze keer ook echt en helemaal voor gaan, Lies ?" fluisterde hij.

En weer had hij haar waar ze eigenlijk niet wilde zijn. Ze voelde zich weer als warme was in zijn bijzijn. En dat beterde absoluut niet toen hij haar heel zachtjes begon te kussen.

Kussen was een van de dingen die hij ontzettend goed kon. Ze had in het begin wel eens gevraagd waar hij dat geleerd had. Niet dat hij ooit een antwoord gegeven had. Maar dat Kevin geen onbesproken blad was, had ze ook wel doorgehad. Toch had ze het gevoel dat zij op dit ogenblik in zijn leven de enige was. Ze had er compleet het raden naar waarom hij haar wilde en niet één of ander jong ding.

Door gewoon heel zachtjes haar volledige gelaat van kusjes te voorzien en geen aanstalten te maken om onder haar pyjama te duiken werd bij haar het vuur juist helemaal aangewakkerd. Dat wist hij. En zij wist dat hij het wist. Het was nu de kwestie om die spanning zo lang mogelijk vast te houden vermits ze ook beiden wisten dat de uitbarsting nadien des te heviger zou zijn.
Het zou een korte nacht worden, maar ze legde er zich bij neer.