Na een drukke werkweek, op een trieste winteravond, in het gezelschap met je lief is dit een zalige film. Maar een man alleen zal dit maar een flauwe film vinden. Er komen gelukkig enkele leuke scènes in de film maar één van die scènes mist wat punch. Ik kan maar moeilijk geloven dat een vrouw haar BH niet uit doet als ze postzegelverzameling kijkt met haar grote liefde in de zetel. Is het een slechte film? Neen hoor. Catherine Zeta-Jones is goed bezig en weet overtuigend te acteren en de film beantwoord aan de verwachtingen van een romantische comedy. Je mag je dus verwachten aan de typische grappen, verkeerde mannen, foute banen en de protagonisten die twee keer zoveel tijd nodig hebben dan het publiek om te beseffen wat er aan de hand is. Zoals je kunt verwachten is er ook een happy end, maar dan wel een afgesloten happy end met alles er op en er aan en  . . . nog iets extra.  Ooh, in de zaal waren ook drie jonge dames aan het kijken en die genoten er blijkbaar ook van.

Wanneer Sandy erachter komt dat haar man vreemdgaat, pakt ze haar spullen en verhuist ze met haar kinderen naar New York. Hier ontmoet ze de veel jongere Aram wiens pasgesloten huwelijk met een Française een leugen blijkt te zijn voor een verblijfsvergunning. Verbonden in het verdriet om hun relaties vinden ze in elkaar een prettige gesprekspartner. Wanneer Sandy een baan aangeboden krijgt, vraagt ze Aram op haar kinderen te passen, waardoor de twee steeds dichter tot elkaar komen. Ondanks dat er genoeg redenen zijn om het niet te doen, lijkt een relatie tussen Sandy en Aram de ideale oplossing. De vraag is echter: zijn ze elkaars 'rebound' of is het echte liefde?