Een vreemde film, deze No(r)Way of Life. Toen ik de affiche zag, dacht ik dat het een documentaire zou zijn, maar was aangenaam verrast door de vreemde benadering die deze film heeft. Verwacht geen flitsende actie, logica, schitterende vertolkingen of prachtige soundtrack. Je krijgt in een vreemde, kafkaïeske sfeer, een film die langzaam naar een hoogtepunt gaat om dan weer met een anticlimax te eindigen waar hij begonnen is. Heel vreemd, maar toch interessant.

Een bus rijdt in een desolaat landschap en stopt voor een bouwvallig huis. De een beetje verwaarloosde veertiger Andreas stapt uit en wordt door een vriendelijke man ontvangen die hem naar een stad brengt. Hij krijgt een appartement, een mooi kostuum, een respectabele job, kort daarna een pracht van een vrouw en alle bewoners van de stad zijn opgewekt en zeer vriendelijk. Toch voelt Andreas zich niet thuis in deze veel te perfecte emotieloze wereld. De mensen lijken uitgeblust, het voedsel heeft geen smaak en van de alcohol wordt hij niet dronken... Andreas probeert te ontsnappen maar vindt geen uitweg.