Toen Martina naar beneden kwam, had Luca al koffie gezet en de ontbijttafel mooi gedekt.
“Goeiemorgen sweetie”, zei hij met een kusje op haar lippen terwijl hij de stoel achteruit schoof om Martina te laten zitten.
Hun dochter Vanessa was gisteren op schoolkamp vertrokken. Luca had gisterenavond voor een romantisch etentje gezorgd.

Hij had zeevruchten klaargemaakt, zoals Martina ze zo graag lustte, hij had een goeie fles wijn gekraakt, kaarsen aangestoken en romantische muziek opgezet. Het was een prachtige avond geweest. Na het eten hadden ze gevreëen. Ze hadden vorige nacht met niks of niemand rekening moeten houden, ze waren gewoon vrij en hadden het hele huis voor hen alleen.

Luca stond deze morgen vrolijk in de keuken te fluiten. Martina gaf hem een verlegen glimlach. Zij had vorige nacht, zoals veel andere nachten daarvoor, een orgasme gesimuleerd. Op het moment dat hij in haar was klaargekomen, had ze een gelijktijdige orgasme gefaked. En zo gebeurde het heel regelmatig ... Al een ganse tijd ...

Ze zag hem graag. Zo was het altijd geweest, en zo zou het altijd blijven. Ze hadden elkaar in hun studentenjaren leren kennen. Hij was onmiddellijk verliefd geworden op haar. Haar zachtheid, haar trouw, haar rust, de indruk die ze gaf dat ze altijd goed wist wat ze wou in haar leven, dit alles had zijn hart veroverd.
Luca was haar eerste en enige man geweest. Op één of andere manier had ze altijd geweten dat ze na haar studies zou trouwen en een kindje zou krijgen. Verder had ze eigenlijk nooit gedacht. Zo was het leven toch altijd. Na de studies een werk, een man en kindjes. In haar hoofd had er nooit een alternatief bestaan. Het leven liep gewoon zo.

Martina hield van Luca. Ze deelde graag haar leven met hem, ze was trots dat hij de vader was van haar dochter ... Toch had ze nooit echt die passie gevoeld, nooit had ze vlinders in haar buik gevoeld. Maar ze had er zich nooit vragen bij gesteld. Uiteindelijk voelde ze zich goed en veilig bij Luca. Die vlinders waren dus waarschijnlijk niet zo belangrijk. Ze waren een echte familie en dat was wat telde.

Na haar laatste slokje koffie stond ze recht, gaf Luca een kusje, wenste hem een prettige dag toe en vertrok naar de universiteit. Als docente had ze vandaag een zware dag met veel lesuren op haar programma ...

Cristina zette haar computer aan en begon op Internet de krant te lezen terwijl ze haar cappuccino dronk. Vandaag was het een speciale dag. Na zoveel jaren had ze beslist om terug aan de universiteit te gaan studeren. Ze had meer dan tien jaar geleden kinesitherapie gestudeerd, ze had nu haar eigen praktijk en ze had zich onlangs ook gespecialiseerd in massage- en aromatherapie. Daarnaast was schrijven een grote passie voor haar.

Van kinds af aan had ze dat altijd gehad. Met woorden spelen, gemoedstoestanden of verhalen op papier zetten.

Haar praktijk als kinesiste en masseuse gaf haar voldoening, maar een paar weken geleden had ze gevoeld dat ze wat verandering nodig had. Naast haar praktijk wou ze nog iets anders doen. Zo had ze beslist om aan haar eerste boek te beginnen.
Cristina was ook altijd een talenknobbel geweest. Thuis werd ze tweetalig opgevoed, haar ouders hadden een paar jaar in Italië gewoond en gewerkt toen Cristina nog een kind was, waardoor ze de Italiaanse taal perfect beheerste. Door haar reizen had ze ook wat Spaans opgepikt. In het Engels had ze zich ook altijd goed kunnen redden, maar ze wou zich nu in die taal verdiepen. Ze kon zich natuurlijk bij een avondschool inschrijven, maar drie uur per week vond ze wat te weinig. Zo had ze beslist om aan de universiteit een kandidatuur te doen in het Engels.

Buiten haar werk had ze er nu nog wat tijd voor. Ze had nog geen kinderen, en op het gebied van relaties was de situatie heel wisselvallig. Toen was het anders. Toen leefde ze op een wolkje. Zij en haar vriend hadden zelfs beslist om aan kinderen te beginnen. Tot die ochtend, toen collega’s van hem voor haar deur stonden ... Mario had bij de politie de nachtdienst gedaan, en tijdens een vechtpartij waren de dingen uit de hand gelopen ...

Ondertussen waren we vier jaar verder. Vier jaar waarin Cristina bij elke man hetzelfde meemaakte. Ze kwamen allemaal onmiddellijk met termen zoals “vaste relatie”, “samenwonen”, “toekomst”. Vooral dat laatste woord kon Cristina nog altijd niet horen. Ze had tijd nodig. Tijd nodig om zich terug helemaal aan iemand te kunnen geven. Ze had tijd en ruimte nodig, ze moest de kans krijgen om alles diep in haar terug te laten groeien. In die vier jaar was geen enkele man ertoe in staat geweest om haar die tijd en die ruimte te geven.

Ze dronk het laatste slokje van haar cappuccino op, deed haar jas aan en stapte in de auto. Vandaag was er geen tijd om aan relaties te denken. Haar besluit om na zovele jaren terug te keren naar de universiteit gaf haar een aangenaam gevoel van opwinding ...