Als aan de grond genageld staat hij daar minutenlang stil en volgt de beelden op het doek. Vanaf het prille begin van de conceptie ziet hij het ontstaan van zijn lichaam in de buik van zijn moeder geprojecteerd op het immens grote scherm. Niet als in een flits, zoals men wel eens verteld na bijna-doodervaringen, maar als een selectie van belangrijke scènes uit zijn leven, ziet hij zijn kinderjaren voorbij gaan.
Dan is uiteindelijk de zaal leeg en controleert hij of er niets belangrijks is blijven liggen. Als doorgewinterde medewerker van deze bioscoop schrikt hij al lang niet meer van alle troep die men laat liggen. De vloer ligt bezaaid met lege blikjes en verpakkingen van diverse versnaperingen. Het maakt allemaal niet uit. Dit was de laatste voorstelling van de dag dus hij kan bijna naar huis. Hij loopt de gang op en schiet nog gauw even het toilet in om zijn behoefte te gaan doen.
You’re an energy just within reach
and when I touch it, I burn myself
am tired of thinking of you
Tired of writing about you
"Wat is er gebeurd Pa?", vraagt de zoon van Ferry. En terwijl Ferry door twee ambulancebroeders wordt onderzocht vertelt hij zijn verhaal. Zijn zoon is duidelijke geshockeerd en wordt ziedend. "Wat denken ze wel niet. Stelletje snotapen. Nu hebben ze echt de verkeerde te pakken" en hij loopt stampvoetend rond op zoek naar bandensporen. Ferry is verbaasd over het gedrag van zijn zoon; zoveel betrokkenheid heeft hij in jaren niet bij hem bespeurd.
Ferry kijkt om zich heen en ziet drie jongens van hun brommers stappen. Net buiten het hek van de volkstuintjes. Hij besluit zich verdekt op te stellen en af te wachten wat er gebeurt. Als hij langs zijn huisje kijkt ziet hij de jongens druk pratend bierblikjes open maken. Het gesis van de blikjes klinkt hard door. Zo te zien zijn ze door de roekeloze brommerrit volledig door elkaar geschud en spuit het bier er half uit. De jongens lachen en schreeuwen hard.
Laatste reacties