"Marcy", zegt ze uiteindelijk. "Ik heet Marcy. En jij?". Enigszins geschrokken door de wedervraag zeg ik: "Ik? Oh, ik heet Bastiaan. Ik woon in Rotterdam. Vandaar dat ik in deze trein zit". "Ok", antwoordt ze. "Ik werk in Rotterdam. 's Avonds. Ik ben dus op weg naar mijn werk". "Ah. Vandaar dat je nu aan het eten bent", zeg ik ad rem. "Ja. Min of meer. Ik zou ook op mijn werk kunnen eten" en ze kijkt me triomfantelijk aan na deze babelonische trigger.
Etende mensen in de trein. De geur van gefrituurde frieten wordt vermengd met die van een niet nader te duiden indische maaltijd. De visioenen aan allerlei heerlijkheden openbaren zich aan mijn gedachten en aan de hoeveelheid speeksel in mijn mond te voelen, bereidt mijn lichaam zich ook reeds voor. "Wat zullen we straks gaan eten?", gaat er door mijn hoofd en in gedachten proef ik de heerlijke spinazietaart van mijn vrouw. "Of toch gewoon aardappels, vlees en groenten?", vraag ik me af.
Het heden is de enige waarheid die we hebben in deze wereld
Wanneer je pijn voelt in je hart, maakt dat de andere persoon niet noodzakelijk een slecht persoon.
Het maakt van jou een gekwetst persoon, op dat ogenblik.
Het is beter dit te helen dan de andere te verwensen...
Wanneer je dagdroomt over het verleden, heb je er vermoedelijk kansen laten liggen...
Michèle Vanbellen
Laatste reacties