Vandaag las ik in De Standaard het verhaal van de 73-jarige Fransman die zijn pensioen kwijt geraakt is, omdat hij volgens de pensioenkas overleden was.
En doden krijgen uiteraard geen pensioen meer. Logisch.
Alleen, hij heeft het tijdelijke nog lang niet voor het eeuwige ingewisseld.
Hij dacht dat het simpel was door zich in levende lijve te gaan aanbieden. Dan zou iedereen wel zien dat hij niet de pijp aan Maarten gegeven had.

Maar zo simpel is het niet. Hij moet een uittreksel uit het geboorteregister kunnen voorleggen.
Hij heeft dat nodig om een 'bewijs van leven' te bekomen.
Een papiertje dat 73 jaar oud is, zou bewijzen dat hij nu nog leeft.
Volgens mij bewijst het enkel dat hij toen op die plek ingeschreven werd in het gebooteregister (ale, ik wil nog aannemen dat het ook bewijst dat hij toen geboren is).

De krekel sjirpte dag en nacht, zo lang het zomer was,
Wijl buurvrouw mier bedrijvig op en neer kroop door 't gras
"Ik vrolijk je wat op," zei hij. "Kom, luister naar mijn lied."
Zij schudde nijdig met haar kop: "Een mier die luiert niet!"

Toen na een tijd de vrieswind kwam, hield onze krekel op.
Geen larfje of geen sprietje meer: droef schudde hij zijn kop.
Doorkoud en hongerig kroop hij naar 't warme mierennest.
"Ach, juffrouw mier, geef alsjeblieft wat eten voor de rest

Van deze barre winter. Ik betaal met rente terug,
Nog vóór augustus, krekelwoord en zweren doe 'k niet vlug!"
"Je weet dat ik aan niemand leen,"
Zei buurvrouw mier toen heel gemeen.

"Wat deed je toen de zon nog straalde
En ik mijn voorraad binnenhaalde?"
"Ik zong voor jou," zei zacht de krekel.
"Daaraan heb ik als mier een hekel!
Toen zong je en nu ben je arm.
Dus dans nu maar, dan krijg je 't warm!"

Wie leeft van kunst gaat door voor gek.
Vaak lijdt hij honger en gebrek.

Hoewel La Fontaine met dit verhaal op een ironische manier de geringe waardering voor kunstenaars wilde aanklagen, werd het verhaal in latere tijden meestal gebruikt als illustratie van het idee 'wie niet werkt, zal ook niet eten'.

Op famiweb staat dit zelfde verhaaltje, maar dan vertaald naar kinderen toe. En niet alleen dat, er is daar ook een heel persoolijke uitbreiding aangeplakt.

Bij denjobi.com kan je er zelfs naar luisteren.

En ook Freddy De Vadder heeft een eigen interpretatie van deze fabel.

Muren zijn van alle tijden. De muur in Mongolië de muur in Oost-Duitsland, en recent de muur in Gaza.
Maar wat ze in Afrika gaan doen is toch eerder van het 'grote' idee.
Men wil een muur zetten die van Oost naar West loopt, 7100 km lang, en 15 km breed is. 15 landen gaat die muur doorkruisen.
Die muur is echter niet bedoeld om mensen of dieren tegen te houden.

De muur zou bestaan uit bomen en ander groen, en is bedoeld om de oprukkende Sahara tegen te houden.
De bomen moeten de bodemerosie vertragen, windsnelheden verminderen en regenwater in de bodem opnemen. Door geldgebrek is het idee 5 jaar in de schuif blijven liggen, maar nu is het geld eindelijk overhandigd door het milieufonds van de wereldbank.

De bomenriem moet van het westelijke Senegal naar het oostelijke Djibouti lopen. De Tsjadische president Idriss Déby noemde de 'grote groene muur' de Afrikaanse bijdrage aan de strijd tegen de klimaatverandering.

De beste CD van 2010 is er! Leave Your Sleep van Natalie Merchant is een dubbel-CD met 26 songs, een luxeboekje van 80 pagina's en bevat de mooiste muziek die ik in een heel lange tijd heb gehoord. Pas op als je na het lezen van deze bespreking zin hebt gekregen, want er bestaat ook een enkele CD versie (met een selectie van de dubbel-CD) maar die is niet zo krachtig.

Natalie Merchant ken je misschien als de zangeres van 10,000 Maniacs. Of je kent haar van de prachtige soloplaten zoals Tigerlily of The House Carpenter's Daughter. Zelfs als je nog nooit van haar gehoord hebt, dan is het zeker de moeite waard Leave Your Sleep aan te kopen. Het concept is zo eenvoudig als het moeilijk was: Natalie heeft 26 gedichten die ze met haar dochtertje van 6 heeft ontdekt, omgetoverd tot prachtige folk en popsongs. Er zijn gedichten van bekende en minder bekende dichters (allemaal Engelse en Amerikaanse literatuur uit de 19de en 20ste eeuw) en de muziekstijl varieert van folk en country over jazz, klezmer, cajun, orientaals, bluegrass en reggae. Elke song al mooier dan de andere.

Mijn favoriete nummers zijn "Bleezer's Ice-Cream" (schitterende tekst), "The King of China's Daughter" en "The Dancing Bear", maar ik denk dat iedereen wel zijn eigen favoriete liedje zal ontdekken.
Vertrouw me voor één keer: als je houdt van poëzie, gevarieerde muziek en prachtige arrangementen (maar liefst 126 muzikanten werkten mee aan de plaat) dan is dit een must-have voor je collectie

Ik mocht woensdag, met dank aan Talking Heads en Sony, de luistersessie mee volgen van de nieuwe CD van Sade. “Soldiers of Love” is de zesde studio album in het 25 jarige bestaan van deze groep en het eerste album na “Lovers’s Rock” in 2000. Net als in 1984 bestaat de groep uit Andrew Hale (keyboard), Stuart Matthewmen (sax), Paul Denman (bass) en Helen Folsade Adu en net als toen is de muziek nog steeds rustig, jazzy met het typische stemgeluid van Sade dat je doet wegsmelten in je fauteuil.

Op de CD staan tien nummers, geen van de nummers springt er uit. Nu moet ik wel héél eerlijk zijn, geen enkel van de nummers is ondermaats. Net zoals de vorige CD’s van Sade is het niveau over gans het album best in orde. Dat wordt een moeilijke keuze voor de iTunes fans die de beste nummers downloaden, maar het is na twee luistersessies wel duidelijk dat de muziek best tot zijn recht komt als je héél het album ongestoord kan beluisteren. De CD begint met “The Moon and the Sky” een leuke gitaar intro die zowat heel de track blijft ondersteunen. “Soldier of Love” is de albumnaam en waarschijnlijk ook de nieuwe singel. De andere genodigden vinden dit zowat de beste track. Ik vind dit nummer niet sterk genoeg en wat te repetitief en het is volgens mij ook veel te braaf. 
“Morning Bird” begint met piano en viool en kan mij wel bekoren. Het is een trager nummer met cello begeleiding en de woorden ‘if you set me free, I will not run’ blijven wel even hangen.  Ik ben natuurlijk niet de producer, maar ik zou dit nummer op de B-kant zetten van de singel. 
“Babyfather” is wat meer uptempo (we spreken over 84 bpm) met wat meer slagwerk. Ik vermoed dat ik na enkele beluisteringen op ‘skip’ ga klikken.
“Long Hard Road” heeft ook viool begeleiding, is traag en slepend met de pakkende tekst ‘Here I could stay, but I keep moving on’, het nummer kan mijn gevoelige snaar raken.
“Be That Easy” verrast dan een beetje door een kleine stijlbreuk. Dit nummer heeft wat western/folk invloeden. Ook hier blijft de tekst ‘it couldn’t be that easy, it had to much harder’ in je hoofd nazinderen. “Bring me Home” wordt opgevolgd door “In another time” met een zalige viool/saxofoon break.
“Skin” blijft niet hangen en “The Safest Place” is een heel intiem nummer zonder slagwerk ‘your love has found the safest hiding place’ blijft tussen je oren hangen en een ideaal knuffel nummer.

Indien je een avondje wil spenderen met je partner, open haard en een flesje heerlijke wijn dan kan ik deze plaat aanbevelen.  Het is een typische Sade plaat in de lijn met haar vorige platen. Maar een artieste zoals Sade kan het riskeren om wat risico’s te nemen, een nummer dat een beetje afwijkt, mag ook op de CD staan. Ik hoop dat “Be That Easy” meer mensen kan bekoren en dat het volgende album de registers wat meer open trekt. Het wordt ook duidelijk dat Sade enkel muziek uitbrengt als ze er klaar voor is. Ik mag dan niet zo positief zijn over enkele nummers, het album is wel één geheel en ook best op die manier te beluisteren.

Twee Hongaarse broers die in grotten wonen, krijgen mogelijk een erfenis van vier miljard euro.
Hun rijke oma uit Duitsland is overleden. Via stamboomonderzoek kwamen advocaten op het spoor van de broers. Ze zijn nu benaderd voor de erfenis.

De veertigers Zsolt en Geza Peladi verdienen momenteel zakgeld door vuil op te ruimen in de straten van Boedapest.

Met hun oma uit Baden-Württemberg hadden ze al jaren geen contact. Volgens de Duitse wet krijgen directe nazaten automatisch hun deel van de erfenis.

Gelezen in De Standaard op vrijdag 4 december 2009

Zaterdag 24 oktober ben ik in het Spiegelpaleis van Hoboken naar een optreden geweest van Le Trio Perdu. Ik had geen idee wat ik moest verwachten maar kan wel melden dat het een bangelijk goed optreden was. Die gasten lopen niet naast hun schoenen en maken muziek zoals ik het graag heb, herkenbare muziek op een hoog niveau met af en toe een kwinkslag en educatief verantwoord. Wat heb ik geleerd? "Czardas" het bekendste Csárdás lied is niet van een hongaar maar van een Italiaan. Met zo'n bindteksten heb je natuurlijk snel je publiek mee.

Met hun versie van "night & day" van Cole Porter, met begeleiding door David Davidsen, kwamen de haren in mijn nek recht staan. Voor alle duidelijkheid : Mr Davidsen heeft niet enkel begeleiding maar ook enkele solo stukken gezongen. De heren zijn heel goed met gitaar/viool/piano en specialiseren zich in joodse en Ierse muziek. Voor de connaisseurs dit is technisch op een hoog niveau. Maar ook het franse chanson is niet vergeten. Ik heb  spijt dat ik geen playlist heb gemaakt.  Je zult mij moeten geloven als ik zeg dat dit een héél aangename groep ook voor niet Jazz liefhebbers. Zijn jullie nog niet overtuigd : bekijk even hun  website en oordeel zelf.