De lucht is staal,
gespannen boven 't zand.
Ik hoor het slijk
dat met zijn kille woorden
de dagen telt
van het verdronken land,
en stilte zingt
in peerelgrijz' accoorden.

Het glazen licht
bedrijft zijn schaduwspel
over het riet
en langs de sprokke dijken.
De luie wind
herinnert 'em nog wel
hoe dat ze voor de storm
moesten wijken.

En in de nacht
dan komt de bleke maan
over het schor
heur schijnen reflecteren.
Dan komt de vloed,
die 't land weer doet vergaan,
en luidt de klok
heur eeuwig miserere.